Raceverslag: Long Course Weekend Nieuwpoort: poging tot 1u15 PR verbeteren

Na mijn PR van 1u15 op de halve marathon in maart en een marathon in Zeeuws-Vlaanderen in april (2u58 ondanks een ambetante kleine blessure), begon het weer te kriebelen. Waar staan we nu eigenlijk? Hoeveel progressie kan je als veertiger nog boeken als je week na week 130 kilometer door de polders maalt? Iedereen verklaart je voor gek, roept dat je overtraind zult raken of blessures uitlokt. Maar als atleet wil je weten waar je biologische plafond ligt.

Van mei tot en met september heb ik als een bezetene getraind om een stevig najaarsblok neer te zetten. Eerste halte: de halve marathon tijdens het Long Course Weekend in Nieuwpoort. Vijf weken later volgt het echte hoofddoel: de marathon van Etten-Leur.

Vrijdag al richting de kust vertrokken voor twee nachten. Vrijdagavond eerst aan de zijlijn gestaan om een van mijn beste maten aan te moedigen tijdens zijn zwemproef in het kanaal, en zondagochtend was het showtime voor mij.

De stilte voor de storm

Normaal gezien ben ik in een taperweek niet te genieten: hypernerveus, fantoompijntjes overal en benen die bij een simpel loopje aanvoelen alsof ze volgestort zijn met natte cement. Deze keer? Niets van dat alles. Elk kort herstelloopje voelde belachelijk makkelijk aan. Prikkels tussen de 4:00 en 4:30/km tikte ik weg met een hartslag tussen de 130 en 150 bpm. Ver onder mijn overslagpols. Het vertrouwen was er dus 100%: die 1u15 ging eraan.

Er waren maar twee dingen die in mijn hoofd spookten:

1. De beruchte kustwind: Er stond een strakke 30 km/u wind (ruim 4 Beaufort). Vanaf kilometer 11 draaide het parcours pal tegen de wind in door de open polders.

2. De startdrukte: Met bijna 3.000 lopers verdeeld over twee waves wilde ik absoluut niet klem komen te zitten achter trage starters.

Op tijd naar het startvak getrokken, opgewarmd bij het smalle poortje en mezelf netjes op de tweede rij geposteerd. Geen centimeter cadeau geven.

Vliegen voor plek twee

Het startschot valt en het plan klopt tot op de millimeter. Ik vind meteen aansluiting bij een ijzersterk groepje van een man of tien. We draaien tempo’s rond de 3:30/km. Kilometer 1 schiet voorbij in 3:25, kilometer 2 in 3:29.

Ik werp een blik op mijn horloge: hartslag 166 bpm. Pure controle, wetende dat mijn anaerobe drempel pas rond de 170 à 175 bpm ligt.

Vanaf kilometer 4 zakt het tempo heel lichtjes naar 3:35–3:36/km. Geen enkel probleem. Het voelde zelfs zó soepel dat ik goesting had om te versnellen; in training gingen blokken aan 3:25–3:30/km me immers vlot af. We liepen als collectief voor plek 2 algemeen op meer dan 2.700 deelnemers. Een droomscenario.

De man met de hamer op kilometer 10

En dan… kilometer 10. Uit het niets loopt het compleet mis.

Mijn hartslag was nog niet eens boven de 170 bpm geweest, maar plots schieten er venijnige steken in mijn rechterzij. Mijn ademhaling stokt en blokkeert. Net op het moment dat we de bocht omgaan en die genadeloze polderwind vol op onze neus beukt, moet ik het groepje laten rijden.

Dat doet pijn. Fysiek, maar vooral mentaal. Binnen dertig seconden voel ik alle explosieve energie uit mijn quadriceps wegstromen. Dat specifieke gevoel dat je normaal pas rond kilometer 32 in een marathon krijgt wanneer de glycogeenvoorraad kraakt, kreeg ik nu kado op kilometer 10 van een halve. Bizar. Dit had ik nog nooit meegemaakt.

De officiële doorkomst op de 10 km: 35:41. Een officieel nieuw PR op de 10 kilometer! Als je dit kan doortrekken tot kilometer 20, zit je op 1:11:22. Zelfs met een voorzichtige slotkilometer had een chrono tussen de 1u14 en 1u15 er zonder twijfel ingezeten in die groep.

Vechten tegen mezelf en de wind

Na een kilometer of drie gas terugnemen zakten de steken in mijn zij gelukkig weg. Mijn ademhaling werd weer rustig. Ik probeerde het tempo opnieuw op te pakken, maar in mijn eentje beuken tegen die wind was een ongelijke strijd.

Het meest frustrerende? Mijn benen weigerden simpelweg vermogen te leveren. Ik kreeg mijn hartslag met de beste wil van de wereld niet meer boven de 160–162 bpm getrokken. De centrale motor wilde wel, maar de vertaling naar het asfalt zat potdicht. Het tempo bleef steken rond de 4:00 à 4:10/km.

Uiteindelijk kom ik over de streep als 19de algemeen van de 2.708 deelnemers in 1:20:49.

De balans: trots op het PR, maar een wrange nasmaak

Sta ik met lege handen? Zeker niet. Een nieuw PR van 35:41 op de 10 km én een top-20 notering in zo’n gigantisch veld is op papier meer dan degelijk.

Maar de ontgoocheling overheerst. Mijn vorm is momenteel veel groter dan die chrono laat uitschijnen. Als je all-out gaat, over de streep kruipt en moet kotsen van de verzuring, dan heb je er vrede mee: je hebt alles gegeven. Maar finishen met een hartslag van 160 bpm en het gevoel dat je lichaam de rem erop heeft gegooid zonder dat je écht diep hebt kunnen gaan... dat vreet aan een atleet.

Soms doe je alles volgens het boekje: het volume, de voeding, de taper en de focus. En toch beslist je lijf op de dag zelf anders. Topsport blijft fysiologie, geen wiskunde.

Blik op Etten-Leur (25 oktober)

Geen tijd om depressief te zijn. Het grote voordeel van een race waarin je neuromusculair blokkeert in plaats van jezelf kapot te lopen, is dat het herstel snel gaat. De basiskilometers van de voorbije maanden zitten er al in, het is nu nog even finetunen richting de marathon.

Nog exact 5 weken tot de marathon van Etten-Leur. Het doel blijft ongewijzigd: die 2u58 van het voorjaar verbreken. We trekken de juiste lessen, houden het hoofd koel en bouwen de komende weken de specifieke marathontank verder uit.

Op naar 42 kilometer revanche!